(AMSTERDAM, 15 oktober 1997 -) Op de faculteit Psychologie van de Universiteit van Amsterdam gonsde het vorige week van de GERUCHTEN. Waarom gaf Jan Houtveen, zonder enig bericht over de reden van zijn afwezigheid te hebben doorgegeven, de studenten geen college? Was hij in handen gevallen van WRAAKLUSTIGE WARMWATER- EN REINCARNATIETHERAPEUTEN, DIDGEROODOO-GENEZERS EN HOMEOPATEN - BEUNHAZEN die hij in het proefschrift dat hij momenteel voorbereidt aan de SCHANDPAAL nagelt? Of had hij gewoon een ongeluk gehad - was hij wellicht ONDER DE TRAM gekomen?

De laatste die Jan in levende lijve had gezien, was een vriendin die liever ANONIEM wenst te blijven. De vrouw, die zich omschrijft als ‘de onmogelijke liefde van Jan’, vertelt dat ze de avond ervoor met Jan in de kroeg was geweest - in Kriterion recht tegenover het faculteitsgebouw. Ze hadden, vertelt ze, daar een oude, LANG SLEPENDE RUZIE bijgelegd. ‘Om negen uur ging Jan op de fiets weg. Hij was dronken, we hadden ruim vier uur zitten drinken. Ik zei nog dat-ie op moest passen, ik voelde dat ER IETS MIS KON GAAN met Jan.’

De vriendin belde de volgende ochtend Jan op, maar kreeg geen gehoor. BEZORGD ging ze naar Jans huis, maar kreeg wederom geen gehoor. Ze bracht, ZICHTBAAR AANGESLAGEN, verslag uit op de faculteit. Daar kwam toen de GERUCHTENMACHINE op volle toeren.

Het MYSTERIE VAN JANS VERDWIJNING werd pas vrijdagmorgen 11 oktober ontrafeld, toen Jan omstreeks elf uur GERADBRAAKT op z’n werk verscheen. Jan was inderdaad het SLACHTOFFER geworden van een overigens uiterst BIZAR ONGEVAL, en had bijna 36 uur in het ZIEKENHUIS gelegen.

‘Na het bezoek aan Kriterion,’ vertelt Jan onze verslaggever later, ‘had ik vreselijke HONGER. Ik fietste naar de AFHAAL-THAI op de Elandsgracht. Ik was nogal dronken, en laaide thuis het eten naar binnen. ZONDER GOED TE KAUWEN. Ineens zat er een stuk vlees in m’n slokdarm. Hartstikke vast. Ik heb van alles geprobeerd om het eruit te krijgen, maar dat hielp niets. Water gedronken: liep gewoon m’n mond weer uit. Vinger in m’n keel gestoken: m’n maag draaide zich weliswaar om, maar het gevolg ervan was wel dat mijn luchtpijp nu ook ónder het stukje vlees geblokkeerd raakte.’

Hoewel Jan zonder veel problemen kon ademen - met z’n luchtpijp was tenslotte niks aan de hand - begon hij het toch benauwd te krijgen. Hij belde de Huisartsen Avonddienst Service. Het kostte Jan moeite te spreken, maar aan de andere kant van de telefoon waren ze alleen maar geïnteresseerd in zijn VERZEKERINGSGEGEVENS.

‘Hang je halfdood aan de telefoon, willen ze eerst de administratie rond hebben. Een schande,’ zegt Jan. ‘Ja, en toen ik eenmaal mocht uitbrengen wat er aan de hand was, zei-die arts doodleuk: Kan ik niets aan doen. Ga maar naar het dichtstbijzijnde hospitaal.’

Op dat moment hoorde hij net zijn BOVENBUURMAN, met wie Jan twee jaar geleden nog een SCHITTEREND TELEVISIEDRAMA VOOR SALTO-TELEVISIE maakte en wiens vrouw op dit moment HOOGZWANGER is, thuiskomen. Die bracht de patiënt naar het Lucas Ziekenhuis. Jan werd daar, ‘pas na een uur’, geholpen door een co-assistent. Diens diagnose: kippebotje in de keel.

‘Aperte onzin,’ zegt Jan, ‘het was een stuk vlees. Maar die jongen weigerde dat te veranderen. Terwijl ik net uit het gesprek met de huisarts had begrepen dat het in medische kringen van het ALLERHOOGSTE BELANG is dat die op orde is.’ Er ontstond HEFTIGE RUZIE tussen de nog altijd AANGESCHOTEN JAN EN DE CO-ASSISTENT. Die weigerde - volgens Jan ‘gewoon om de boel te traineren’ - vervolgens een KNO-arts op te roepen. De arts-in-opleiding gaf omstreeks twee uur ‘s nachts Jan een shot valium. ‘De gedachte daarachter was dat de luchtpijp daardoor zou uitzetten. Nou, dat werkte dus niet. Verbaast me niks. Die co-assistent was toch al niet zo’n bijdehante. Hij wilde me eerst pilletjes valium geven, maar ik kon niet slikken! O ja, zei-ie, daarop. Toen kregen we weer ruzie.’

De volgende ochtend, donderdag om een uurtje of elf, ontwaakte Jan in het ziekenhuis. Slikken ging nog steeds niet, hij voelde een vreselijke kater, en ALLES DEED PIJN - de combinatie alcohol, thaifood en valium had een VERWOESTENDE UITWERKING op zijn gestel gehad. Tot zijn schrik merkte Jan dat hij NAAKT WAS, op een GROENE PAPIEREN LUIER na.

‘Ze gingen me opereren. Heb ik uiteindelijk niet veel gemerkt. Wat ik nog wel weet is dat de chirurg naast me stond, en van een papier aflas: Deze patiënt heeft dus een kippebotje in z’n keel. Ik schudde met m’n hoofd, praten ging niet meer: ik had geen kippebotje in mijn keel.’

Enkele uren later ontwaakte Jan op de Intensive Care. Hij moest nog een nacht extra in het hospitaal blijven, om bij te komen van de narcose. Toen bij de volgende ochtend ontwaakte, kreeg Jan het OPNIEUW AAN DE STOK met het Medisch Gilde. Verplegers begonnen hem op belerende toon uit te leggen dat een mens eerst moet kauwen en dan pas slikken.

De co-assistent die hem 36 uur eerder had behandeld, liet Jan vervolgens zien hoe gulzig hij was geweest: het stuk vlees dat hij naar binnen had geslokt, had de OMVANG VAN EI. Jan: ‘Ik zei: geen kippebotje dus, hè. Toen we waren ze me echt zat, en moest ik weg. Heb lijn 13 en 7 gepakt en ben naar mijn werk gegaan.’ Jan was net op tijd om om elf uur college te geven. De leiding van de faculteit Psychologie heeft Jans verklaring voor zijn ongeoorloofde afwezigheid geaccepteerd, en kon er begrip voor opbrengen dat Jan niet in staat was geweest iemand van z’n onfortuinlijke belevenissen te verwittigen.